The other world: diving

Ik hoor het mijn vriend nog zeggen. “We gaan onze PADI halen in Thailand want het is daar heel goedkoop”. “Prima, dacht ik. Eitje!”

Nou, en dat heb ik geweten. Niemand had mij ooit verteld dat duiken zo moeilijk was.

PADI staat voor Proffesional Association of Diving Instructors en is een van ’s werelds grootste duiktrainingorganisaties. Padi-cursussen lopen op recreatief niveau (zoals Scuba Diver en Open Water Diver) tot professioneel niveau van Divemaster tot en met Coursedirector.

In Nederland, al ver voor onze reis naar Thailand begon, hebben wij al een arrangement bij een duikschool geboekt: Sairree cottage Diving op Koh Tao. Het stond goed aangeschreven en de foto’s logen er niet om. Je had de keuze uit verschillende huisjes die samen kwamen met het pakket, of je kon kiezen voor nog iets meer luxe tegen bijbetaling. Of een combinatie hiervan. Wij gingen onder andere voor een huisje met Seaview.

DSC_0462

Wij kwamen vanaf Chiang Mai door middel van een binnenlandse vlucht terecht op Chumphon, een (voor toeristen) niet zo bekend stadje waar ook niet veel te zien is en waar mensen vooral op doorreis zijn naar het prachtige eiland: Tao. (Lees: Koh betekend Eiland). Omdat we pas in het donker arriveerden na een vlucht van ongeveer anderhalf uur, plus een taxirit van ongeveer een uur, overnachtte wij bij een hotel gelegen vlakbij de pier.

Na een heerlijke, rustige nacht op Chumphon gingen wij ’s morgens door met een taxibusje naar de Lomprayah pier. Helaas had onze boot vertraging en moesten wij bijna twee uur wachten. Het was voor het eerst onze vakantie dat het weer behoorlijk slecht was. Al de gehele vorige avond en nacht kwam het water met bakken uit de hemel en stond er een stevige wind. De golven zagen er indrukwekkend en angstaanjagend uit. Maar gelukkig had ik genoeg reispilletjes ingeslagen, die gingen mij wel helpen…toch?

De boottocht was vre-se-lijk! Ik zal er niet om heen draaien. Varen in Thailand met slecht weer is niet leuk. De boot was een flinke Catamaran die wel tegen een stootje leek te kunnen maar niets bleek minder waar. Waar het begon als een leuke en spannende kermisattractie, namen langzamerhand de geluiden van braken de overhand. Een passagier pal achter mij begon na ongeveer tien minuten al en de geur kwam mij tegemoet. Gelukkig heb ik alles binnen weten te houden maar bah, dit was niet fijn.

Na een helse tocht van ongeveer drie uur arriveerden wij op het prachtige Koh Tao. Ik kon er alleen nog even niet van genieten want na wankelend op je benen je tas uit de enorme berg bagage te hebben gevist, en de klotsende boot te hebben verlaten, werd je direct overspoeld met enkele tientallen taxichauffeurs die je maar wat graag hun diensten wilde aanbieden. We hebben maar gewoon snel iemand gekozen en ons naar ons hotel laten brengen want men, ik wilde echt even liggen.

De eerste dagen verbleven wij in een rustig resort aan het strand en konden wij even bijkomen van de reis die wij al achter de rug hadden. Met een taxi zijn wij de derde dag naar Sairree Cottage Diving gereden.

Eenmaal aangekomen hadden wij geen spijt van onze keuze. Wat een prachtig resort! Vol groene planten en kleurrijke bloemen, fladderende vlinders en idyllische huisjes. Pal aan het strand vonden wij de receptie en we werden direct vriendelijk geholpen door (eindelijk!) weer een goed Engelssprekende jongedame. Zij bleek later ook onze instructrice te zijn en daar waren we erg blij mee. We kregen direct lesmateriaal mee en werden naar ons huisje begeleidt. Nog even genieten van de rust. (Die ging ik nodig hebben!)

Dag 1 – de zwembaddag. We werden om 8:00 verwacht om eerst een reeks video’s met theorie te kijken. Zo leerde je bijvoorbeeld alle handgebaren die je kunt gebruiken om onder water te communiceren. Daarna volgde een zwemtest in het zwembad, die bestond uit een aantal banen heen en weer zwemmen en tien minuten water trappelen. Daarna gingen we leren hoe je, je divinggear op zet en klaar maakt. En toen gingen we weer het zwembad in. Dit keer met alle toeters en bellen; wetsuit, zuurstoftank, snorkel en al. Ze zeggen dat je, je de eerste keer ademen onder water de rest van je leven zal blijven herinneren. En dat klopt denk ik wel. Wat een bijzondere ervaring.

Na wat wennen met al deze atributen in het water en wat lol trappen, was het tijd voor het echte werk. En dit loog er niet om. We moesten direct al vervelende dingen oefenen (die je in principe alleen in noodsituaties moet kunnen toepassen) maar je moet het wel doen. En dit was lastig.

Zo moesten we onder water ons masker laten vollopen met water en leerde we hem dan weer vrij te maken van water. Het water komt uiteraard in je neus en in je ogen, als je deze niet sluit en dit is een akelig gevoel. Ook al kun je nog steeds ademen. Maar ook je mondstuk om te ademen, oftewel je regulator zoals wij het leerde in het Engels moest je onder water uit doen en dan terug weten te vinden, vrij maken van water (net als bij een volgelopen snorkel) en dan weer rustig verder ademen. Alle situaties los je uiteraard onder water op, omdat je in de zee ook niet even omhoog kunt zwemmen wanneer iets niet goed gaat. En men, wat vond ik dit lastig. Menig keer raakte ik in paniek en zwom ik naar de oppervlakte. Je leert dat je door je regulator heen kunt hoesten, je keel kunt schrapen, zelfs overgeven als het moet. Maar het voelt heel onnatuurlijk. Of wanneer je even jeuk hebt in je oog, kun je bijvoorbeeld niet even krabben… Ik voorzag allemaal problemen. Hiernaast leer je wat je moet doen als een van je slangen bijvoorbeeld lek is, je zuurstof (bijna) op is, je tank los gaat onder water, hoe en welke emergencyascent je moet maken en hoe je, je gear uittrekt en weer aantrekt onder water en alsof het allemaal nog niet genoeg is moet je rustig blijven ademen omdat je bouyance oftewel drijfvermogen voor een groot deel afhangt van de lucht in je longen. Adem je veel in, dan ga je omhoog, adem je iets uit, dan zak je. Daarnaast heb je ook nog gewichten aan je hangen en een deflator om lucht uit je vest te persen of bij te blazen. En ook dit kan, jawel, zowel handmatig als oraal.

DSC_0545.JPG

Het enge voor mij was dat je alle eventuele problemen onder water dient op te lossen en hier niet onder uit kunt omdat het heel erg gevaarlijk en zelfs dodelijk is als je te snel omhoog zwemt. Dit legde er een enorme druk op. Decrompressieziekte is een ziektebeeld dat zich kan voordoen bij mensen die in een verhoogde druk zijn geweest en dan weer terugkomen in een omgeving met een lagere druk. Er ontstaan belletjes in het bloed en de weefsels.

Maar ook je adem inhouden onder water is gevaarlijk omdat je longen dan teveel uitzetten. Longoverexpension. Daarom moet  Daarom moet je altijd bubbels blijven blazen. Boven water is de druk 1 bar. De normale druk waarin wij leven. Onder water krijg je de druk van het water er bij. Iedere 10 meter geeft 1 extra bar aan druk. Dus op 40 meter staat je lichaam bloot aan een totale druk van 5 bar. 1 bar van de normale druk, en 1 bar per 10 meter diepte. Als je een hap lucht neemt en dieper gaat duiken, dan zal het volume in je longen kleiner worden onder invloed van druk. Andersom werkt dit ook zo, en dat is het gevaar. Als je een hap lucht neemt op 20 meter en je gaat 10 meter dieper terwijl je je adem inhoudt, dan zal het volume zich gaan verdubbelen.

Dan heb je nog je oren. Doordat de luchtdruk in het middenoor zichzelf niet automatisch aanpast is de druk in het oor lager dan de druk buiten het oor. Dit kan erg zeer doen. Als je er niets aan doet kunnen je trommelvliezen scheuren. Daarom moet je de druk gelijk houden: het klaren van je oren. Op verschillende dieptes moet dit steeds herhaalt worden.

Verder kun je nog last krijgen van rugpijn omdat je, je in een vreemde houding bevindt onder water. Of je kunt last krijgen van kramp.

Duiken is een relatief veilige sport maar brengt nu eenmaal risico’s met zich mee. En ik ben een stresskip!

De zwembaddag was een spannende en vermoeiende dag. Ik ben meerdere keren in paniek geraakt en heb mijn duikinstructrice per ongeluk op een ongelukkige plaats getrapt, maar heb de dag toch voltooid. Om 19:30 uur ben ik uitgeput in slaap gevallen. De volgende dag was het tijd voor het open water.

DSC_0552

Dag 2 – Op onze eerste dag hadden wij het geluk dat we maar met zijn twee en onze duikinstructrice waren. Maar op dag twee was er plotseling een meisje bijgekomen. Zij had de zwemtest niet gehaald en mocht daarom alleen maar onder begeleiding tot 12 meter duiken (scuba). Wij gingen voor onze PADI, zelfstandig duiken tot 18 meter. Onze instructrice vond het niet fijn en had aangegeven dat zij haar aandacht op mij wilde richten omdat ik wat paniekerig was. Maar de baas wilde het persé dus zij had geen keus.

DSC_0550

Het weer was onstuimig. De golven waren erg hoog en op de boot was het een stuk lastiger om je duikgear klaar te maken dan op het vaste land. Ook was de boot erg vol. Eigenlijk wist ik al dat ik veel te gespannen was. Eenmaal in het water, aangekomen bij het touw waar we zouden afdalen, kreeg ik happen water in mijn keel en was ik ziek van de zenuwen. Maar ik ging ervoor. Op het OKteken gingen we met zijn vijf onder. Maar het meisje was wild aan het spartelen en ik had eigenlijk geen idee wat ze aan het doen was… ze schopte mijn bril af en ik raakte direct in paniek en ging, jawel, direct terug omhoog. Gelukkig waren we nog geen meter diep maar dit was natuurlijk niet de bedoeling. Mijn duikinstructrice heeft mij gekalmeerd terwijl ik als een bezetene aan het touw van de boot hing en ik moest tien minuten bijkomen en mijn adem terugvinden, maar ik wilde het opnieuw proberen. Adem in, adem uit. En toen gebeurde het weer. Het meisje schopte mij wild in het gezicht en spartelde als een soort zeehond. Ik was in tranen en raakte volledig in paniek.

Ik ben uiteindelijk terug naar de boot gegaan en dat was het voor mij, dacht ik. Op het dak van de boot zag ik even later hoe groepjes duikers weer omhoog kwamen en allemaal enthousiast vertelde over wat ze allemaal hadden gezien. Ze maakte grapjes, en lachtte. Hoezo leek het hen zo makkelijk af te gaan? Mijn vriend, wiens droom het was om te duiken, zei dat het echt heel mooi was maar dat hij volledig achter mijn keuze stond. En ook mijn instructrice was begripvol en geruststellend en zei dat ik zelfs een klacht mocht indienen bij de baas van het bedrijf, omdat de samenstelling van de groep in mijn nadeel was veranderd. De rest van de middag bracht ik door op de boot en dacht ik veel na. De hele dag bleef het aan mij knagen want ik wilde ook zo graag de onderwaterwereld zien.

‘S avonds had ik mij bedacht: ik wilde het ook kunnen. Mijn vriend en instructrice waren blij verrast.

Dag 3 – De volgende dag waren wij weer met zijn drie en het weer was mooier dan ooit. De zee was zo kalm en wij waren de enige op de boot. Dit gebeurde maar zelden. Het leek alsof het zo moest zijn. Het meisje was overigens niet geslaagd. En ik rockte hem! Zenuwachtig als ik was maar vol nieuw zelfvertrouwen ging het echt supergoed! Ik deed zelfs de oefeningen op de zeebodem foutloos en was ineens op de helft van mijn PADI brevet! Helaas kreeg ik de volgende dag een andere instructeur omdat mijn instructrice een nieuwe groep op moest starten, hier was ik wel nerveus over. Maar ik was vastberaden nu door te pakken.

Dag 4 – De volgende dag kwamen de nog wat moeilijkere oefeningen. We gingen wat dieper en ik moest het masker af doen, enz. Gelukkig was ook deze instructeur super kalm, behulpzaam en geduldig. Die namiddag was ik ineens een Open Water Diver. Wie had dat gedacht. Ik was zo trots. En eerlijk is eerlijk, het is prachtig onder water. Ik had meerdere Blue Stingrays gezien, eels, barracuda’s, angel-, parrot- en butterflyfishes… Het was adembenemend. En het koraal dieper op zee leefde in tegenstelling tot het koraal langs de kust. Opgelucht dacht ik er nu van af te zijn, haha.

DSC_0554

Maarrr: je kon de Advanced Course erachter aandoen… Dan kun je tot 30 meter diep en leer je meer over de vissen, leer je onder water te navigeren met een kompas en zou je een wrak bezoeken. Mijn vriend wilde dit dolgraag. Dus ik dacht: what the heck.

Dag 5 en 6 – En dus doken we de twee daarop volgende dagen nog zes keer in totaal. En elke keer werd het een stukje meer ontspannen. Wanneer je dieper duikt kun je last krijgen van stikstofnarcose. Of nouja…last… Je voelt je een beetje “dronken” en laat ik dit nou net hebben ervaren. Ik voelde mij ineens heerlijk en onoverwinnelijk. Van mijn angsten was niets meer over. Het is belangrijk dat je als buddy’s (degene waar je samen mee duikt) goed op elkaar let. Dus wanneer je ziet dat je partner een beeje gek gedrag vertoont moet diegene iets naar boven. Dan wordt de druk verlaagd en gaat het weer weg. Ik vond het een heel leuk gevoel. Mijn duikgroepje en instructeur hebben erg om me gelachen. Ik schijn gedanst te hebben als een ballerina en maakte gekke bewegingen naar de vissen alsof ik bij hen hoorde. Beschamend. Haha.

Die namiddag had ik ook mijn Advanced in de pocket.

En als klap op de vuurpijl, hebben wij op onze laatste duik het grote geluk gehad de Whaleshark in het wild te spotten. Totaal onverwachts zwom hij tijdens een van onze oefeningen in ondiep water voorbij. Op enkele meters afstand konden we dit grote, prachtige beest (notabene een kleintje!) van ongeveer 5 meter lang aanschouwen. Er gingen verhalen rond dat sommige duikinstructeurs van onze duikschool er vierduizend duiken over hebben gedaan voor ze een Whaleshark hebben gezien. Ik kon mij geen beter verjaardagscadeau wensen want ik was het bijna vergeten, maar deze dag ben ik vijfentwintig jaar geworden.

DSC_0544

Ik kan iedereen aanraden om te gaan duiken. In het dagelijks leven worstel ik veel met paniekgevoelens, fobieën en dwang. Het duiken is een van mijn grootste obstakels geweest die ik heb overwonnen omdat alles zo onnatuurlijk is en ik denk dat je er als persoon echt van kunt groeien en sterker door kunt worden. Als je in paniek bent, adem je snel, terwijl je rustig moet ademen met duiken. Je wilt snel omhoog, terwijl het langzaam moet. Alles is het omgekeerde van wat je natuur je ingeeft en het is “je echt overgeven” en de controle loslaten. Een enorm leerzame ervaring die ik nooit zal vergeten en die zelfs in mijn dagelijks leven positieve uitwerking zal hebben.

Just dive.

The best view comes under the deepest surface. 

2 gedachtes over “The other world: diving

  1. Vlinder1960 zegt:

    Leuk! Voor mij alweer een poosje terug dat ik mijn OW heb gehaald. Ik heb inmiddels meer dan 230 duiken in de pokket en bijna weer op weg naar Bonaire. Om te duiken. Ja, duiken is super leuk. Heeft bij mij zo’n 50 duiken geduurd eer ik het ook écht heel leuk vond en ik niet meer gespannen was vóór de duik. Ik heb het geleerd in Nederland en wij duiken ook in Nederland, maar nog altijd met wetsuit. Heel misschien ooit een keer drysuit, maar ja, kosten hè….
    Succes met je verdere duiken!
    p.s. Als je er meer over wilt lezen kan je mijn blog volgen. Daar zal de komende tijd wel een verslag komen van ons duikavontuur. Met foto’s (papillon60.blog).

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s